Materiały do nauki języka polskiego dla studentów ukraińskich

Minął jakiś czas, ale Piotrek nie mógł sobie wybić z głowy Zosi. Czasami specjalnie przejeżdżał
koło jej domu z nadzieją, że ją spotka. Aż któregoś razu los był dla niego łaskawy.
Zobaczył ją wychodzącą z domu pod rękę ze starszą kobietą, która sprawiała wrażenie chorej.
Dziewczyna miała zmartwiony wyraz twarzy i wyraźnie kogoś szukała wzrokiem. Piotr
zatrzymał się, szybko wyskoczył z auta i podbiegł do nich.
– Zosiu, co się dzieje? Potrzebujesz pomocy?
– O! Piotr! Z nieba mi spadłeś. Babcia źle się czuje i musimy jechać do szpitala, a taksówka
nie przyjeżdża – odpowiedziała zdenerwowana Zosia.
– Wsiadajcie, zawiozę was – bez zawahania zaproponował chłopak.
– Bardzo ci dziękuję.
Z Zofii wyraźnie zeszło napięcie.
W krótkim czasie dojechali do szpitala, gdzie starszą panią zajęli się lekarze i pielęgniarki.
Od razu pobrali jej krew do analizy i zlecili badanie EKG.
– Przykro mi, że twoja babcia źle się czuje. Od dawna choruje? – spytał Piotr.
– Od jakiegoś czasu skarży się na bóle głowy i ma wysokie ciśnienie. A lekarz rodzinny
nie chce dać skierowania do specjalisty.
– Nie martw się, słyszałem, że to dobry szpital i mają tu świetnych lekarzy.
Piotrek w geście pocieszenia złapał Zosię za rękę.
Po dwóch godzinach czekania wyszedł do nich lekarz.
– Bardzo mi przykro, ale pani babcia ma podejrzenie nadciśnienia. Musimy zostawić ją
w szpitalu, aby zapobiec udarowi. Babcia powinna zostać na oddziale kardiologicznym.
Zosia zaczęła płakać.
– Hej, mała, uspokój się, nie płacz, to jeszcze nie wyrok i nie czas na kondolencje. Weź
się w garść, bo babcia cię potrzebuje – uspokajał ją chłopak. – Teraz pojedziemy po
ciuchy dla babci, a potem zabieram cię na obiad i bez protestów proszę.
Zosi spodobała się stanowczość Piotra i poszła za młodym mężczyzną do samochodu.