Materiały do nauki języka polskiego dla studentów ukraińskich

Poznaj historię Zosi i Piotrka.

Zosia szła parkową aleją wśród kwitnących bzów. Myślała o swojej babci, która ostatnio narzekała na zmęczenie i bóle głowy. Specjalnie dla niej upiekła dziś rano babeczki, licząc, że poprawią starszej pani nastrój. Nagle jej rozważania przerwało mocne uderzenie. Zosia upadła na chodnik, boleśnie tłukąc sobie kolano. W tym momencie usłyszała męski głos:
– Sorki, laska! Nie wyrobiłem na zakręcie. Nic ci się nie stało? Dawaj łapkę, pomogę.
Chłopak próbował podnieść Zosię, ale okazało się, że dziewczyna nie jest w stanie ustać na prawej nodze.
– Au! Auć! Boli… Nie mogę stać. – zajęczała.
– O, kochana! Trzeba by pojechać na SOR.
– Nie dam rady wstać, czy pan rozumie?
– Jaki pan? Jestem Piter. Możesz mi mówić Pit.
„Co za burak!” – pomyślała Zosia, ale wrodzona kultura nie pozwoliła jej tego powiedzieć. W tym czasie Piotrek zastanawiał się, jak przetransportować dziewczynę do swojego samochodu, który na szczęście stał tuż za rogiem.
– Piękna, zostawię hulajnogę na miejscu, i tak jest wypożyczona, a ciebie wezmę na barana i zaniosę do auta.
– Na jakiego barana? Przecież boli mnie kolano! – spytała głośno Zosia, a w myślach dodała: „ty baranie”. Ale zamiast tego powiedziała – Nie chcę być ci kulą u nogi.
– Dobra, racja. To wezmę cię na ręce.
Piotrek podniósł dziewczynę i wtedy po raz pierwszy pomyślał, że niezła z niej babeczka. Zaniósł ją do samochodu i pojechali do szpitala.
Po rejestracji na izbie przyjęć pielęgniarka kazała im czekać. Piotrek twardo siedział przy Zosi. Nie chciał się przyznać, ale dziewczyna zaczynała mu się podobać. Miała ładne piwne oczy, piegowaty nos i długie jasne włosy, których miły zapach czuł, niosąc ją do samochodu. Cała była w jego typie. Wpatrując się w Zosię poczuł, jak burczy mu w brzuchu.
– Hmm…, chyba należałoby kupić coś do jedzenia. Co ty na to? – zaproponował.
– Można by też zjeść babeczki. Mam je w torebce. Rano piekłam. Patrz, nawet nie bardzo się pogniotły mimo mojego upadku.
– Masz babeczki i nic nie gadasz? Laska! Ja tu padam z głodu. Dawaj, wrzucimy coś na ruszt.
Zosia poczęstowała chłopaka wypiekami. Było jej miło, kiedy Piotrek zajadał się nimi.
– Dziewczyno! To jest mega! Świetnie gotujesz.
– Nie gotuję, a piekę. A to są zwykłe babeczki. Każdy takie potrafi przygotować.
– Wcale nie. Ktoś taki jak ja nie umiałby tego zrobić. W najbardziej wykwintnej kawiarni wzięto by cię na głównego cukiernika i zapłacono by za twoje słodkości każdą sumę.
Zosia słuchała tych słów z wypiekami na twarzy.
Wkrótce zawołał ich lekarz. Okazało się, że noga Zosi jest złamana, więc założono jej gips.
– I co, będziesz teraz chodziła z laską, jak staruszka? – zaśmiał się Piotrek.
– Nie, wypożyczyli mi kule.